یه کلیپ صوتی دارم توی گوشیم به اسم سلام-خداحافظ که واگویه ایه با صدای مرحوم حسین پناهی. واقعا زیبا و مسحور کننده است. به من که حس غریبی میده. با انعکاس زیبای صداش و موسیقی آروم متنش: حرمت نگه دار... گلم...دلم.... کاین اشکها خونبهای عمر رفته من است...

خلاصه وسطاش یه جاییش رو زدم عقب که دوباره بشنوم. چند بار گوش کردم. یه لحظه احساس کردم جدی جدی حسین پناهی کنارم خوابیده و داره هی یه جملشو تکرار می کنه. جدا ترسیدم! بعد که ادامش رو گوش کردم دیدم کلا چه چیز ترسناکیه گوش کردن صدای ضبط شده ی مردم! حتی آهنگ های معمولی. مخصوصا اگه طرف مرده باشه! خیلی ترسناکه. مخصوصا اگه شب توی تختتون دراز کشیده باشید و چراغا هم خاموش باشه. اونوقت فکر اینکه حسین پناهی کنارتون داره صحبت میکنه واقعا ترسناک میشه.... یوهاهاهاهاهاها.....

صدای آمریکا ویدئویی پخش کرد که یکی از بینندگان فرستاده بود. توی شلوغی های ۱۳ آبان توی تهران  یک دختر جوان و یک خانم تقریبا مسن در حال گذشتن از پیاده رو بودن و یک گارد باتوم به دست به طرف اونا میومد. وقتی بهشون رسید یه کم باتومش رو توی هوا تکون داد و یه دفعه محکم توی سر دختر کوبید. دختر سعی کرد به راه رفتن ادامه بده ولی یه دفعه سست شد و کمرش به دیوار کشیده شد و بیحال روی زمین افتاد....کم مونده بود گریه کنم.

آقای گارد. ما انسان ها خیلی راحت میمیریم. ما بدن های ضعیفی داریم. نه کلاه محافظ داریم نه ضربه گیر بدن. باتوم تو از جمجمه ی ما سخت تره. به راحتی میتونه بشکندش.....

اگه کوچکترین شکی توی دلم مونده بود به یقین تبدیل شد.

میشه گفت در کل آلبوم خیلی خوبی بود. آهنگ الکی نداشت. خود من که به شدت عاشق آهنگ "قشقایی"ش شدم. نکته ی اصلیش اینه که این آهنگ همه چیش به هم میخوره. یک فضای پیوسته و آشنا. ریتم و آهنگ و صدا و شعر همه با هم هماهنگی دارن. مخصوصا شعرش خیلی قشنگه." ای فسانه فسانه فسانه..."

در رتبه ی بعدی آهنگ "همش" قرار میگیره که حال میده توی یه ماشین با سیستم صوتی خفن گوش کنی و اونجا که میگه "ما را به حامله ی باکره"  مثل کسی که توی یه خلسه ی عرفانیه سرتو بی اختیار بچرخونی باهاش و وقتی یهو میگه "همش دلم میگیره" باهاش به شدت هد بزنی! شعرش جالبه و طبق عادت یا هدف نامجو بعضی تیکه هاش فقط برای تابو شکنی خونده شده! که فقط از یه سری عبارت ها استفاده بشه

"خان باجی" رو خیلی دوس دارم. با یه ریتم ساده و با دو خط شعر که معلوم نیست چی میخونه روحتو زیر و رو میکنه. واقعا عجیبه

"Cielito Lindo" هم خیلی قشنگه. و تلفیق ساز هاش خیلی باحاله.سه تار و آکاردئون و تنبک. اون تیکه ی فارسی شعرش اینگار بی اختیار به لب شاعر یا خواننده میاد. یه سری ابیاتی که انگار دنباله ی همن. انگار واسه گفتنشون فکر نشده . ولی در عین حال خیلی به ریتم آهنگ میان." ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من....."

نامجو در ادامه ی تابو شکنی آهنگ "گلادیاتورز" رو خونده که درباره ی شخصی شخیصه که اون رو  "مقام معظم سروری" یا "مقام معظم برتری" میخونه. و ابتدا مدحی طنز براش دکلمه میکنه و بعد در مورد گلادیاتور هایی که برای شادی او در خیابان ها یکه تازی میکنند و... میخونه .شعر سنگین و پر معنی ای داره و به نظر خیلی ها قشنگه . الان که دارم گوشش میدم میبینم خیلی قشنگه!

تابو شکنانه ترین بخش آلبوم اخیر نامجو واگویه ی "بی نظیر" هست که کلا داستان یک سکس رو تعریف و یا بازی می کنه. با عبارت ها و صداهای عجیب و جالب و گاهی طنز و گاهی به شدت بی شرمانه. من فقط یه بار گوشش کردم و خیلی خوشم نیومد ازش. شاید چون آهنگ نبود و من انتظار آهنگ داشتم. اولش به نظر میاد همجنس بازیه ولی کم کم می فهمی غیر همجنس بازیه!

اون دو تا آهنگ دیگه. "شمس" و "دلا دیدی" هم که قدیمی هستند. حوصله ی نقدشونم ندارم. آها. راستی صدای گلشیفته هم خیلی خوبه!! خوشم اومد! دوس داشتم!